در روايات اسلامى ميدان ترس و اميد بسيار وسيع و دامنه‌دار است . گناهكاران هر قدر آلوده باشند نبايد خويشتن را از فيض رحمت الهى نااميد بدانند . على ( ع ) در بارهء اميد برحمتهاى بىحد و حصر الهى بفرزندش فرمود : و ارج اللَّه رجاء انّك لو اتيته بسيّئات اهل الارض غفرها لك . به خداوند آنچنان اميدوار باش كه اگر با گناهان اهل زمين در پيشگاه او حاضر شوى ترا ببخشد . مجموعهء ورّام جلد 1 صفحهء 50 حضرت رضا ( ع ) ميفرمود : من استغفر اللَّه بلسانه و لم يندم بقلبه فقد استهزأ بنفسه . كسى كه به زبان طلب آمرزش كند و در دل از گناهان خود پشيمان نباشد خويشتن را مسخره كرده است . مجموعهء ورّام جلد 2 صفحهء 110 اميد برحمت خدا قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ . ببندگان تندرو و گناهكار من بگو از رحمت الهى نااميد نباشند ، خداوند تمام گناهان را ميبخشد ، او خداوند آمرزنده و مهربان است . سورهء 39 آيهء 53